Complex

Je hebt je masker af gezet
En god wat ben je mooi

Nooit heb ik gedacht
Dat het makkelijk zou zijn
Want eenvoud heeft geen pracht
Al is complexiteit niet altijd fijn

Wonden die helen
Maar littekens blijven staan
En jij bent niet als velen
Maar ik wil voor jou gaan

Jij hebt je masker af gezet
En god wat ben je mooi

Who understands me

What if you were me
What would you do
If you had my feelings
If you had my thoughts
Would you finally understand
How I feel every day
Again and again

Liefde op het eerste gezicht

Het was wat het was
Liefde op het eerste gezicht
Wat mocht jij denken
Een gek dat bleef staan

Jouw sproetjes
Schattig mocht ik noemen
Noemen wat niemand mocht
Ik mocht je zoenen

Jij had haar
Haar kende ik niet
Ik wist het maar
Denkend dat zij jou kwetste

Jij koos voor haar
Toen voor mij
Jij belde haar
En dumpte mij

Jij gaf mij hoop
Ik deed wat jij vroeg
Ik hield van jou
Alles veel te vroeg

Vakantieliefde
Verkeerd gaand
Vreemd gaand
Vervloekend

jij hield van mij
Ik hield van jou
We deden het
Het mocht van jou

Jij had me hart gestolen
Jij had het gebruikt
Vervolgens verscheurd
En incompleet teruggelegd

Ik kende jou niet
Jij kende mij niet
We hadden wat speciaals
Wij kenden elkaar niet

Slechts een paar dagen
Maar het was wat het was
En er zat wat tussen
Verliefd bij het eerste gezicht

En ik droom over jou
En ik denk veel aan jou
En ik kan jou niet vergeten
Want ik hou van jou

Alles wat ik niet kon
Wilde ik voor jou kunnen
Het was nou eenmaal
Liefde op het eerste gezicht

Maar ik ken je niet

Jaloezie

Tja, wat kan je over jaloezie zeggen. Eigenlijk is het niet meer dan denken dat een ander iets beters heeft en dat jij dat ook wil hebben. Alleen jaloezie kan erg worden. Je kan er zo naar verlangen dat je er alles aan zou doen om het ook te krijgen. Waar zou dat goed voor zijn? Vergeet nooit dat jij ook iets anders hebt dat anderen ook zouden willen hebben. Kijk naar het positieve van jezelf. Je hoeft dat van de ander niet te vergeten, maar je moet beseffen dat jij het echt niet slechter hebt.

Wanneer de nacht blind is

Hoofdstuk 1

"Kijk, het gaat er niet om waarom je het zou doen, het gaat er om dat je het doet. Je doet het of je doet het niet. Simpeler kan het niet zijn. Stel geen vragen waar je zelf geen antwoord op weet. Weet of weet niet. Kijk altijd vooruit en draai je nooit om. Zie of zie niet. Laat nooit een traan en toon geen zwakte. Leef of sterf. En als laatste punt: geef nooit toe aan wie je was, want dat ben je niet meer". Ik kijk naar haar. Ze staat met haar rug naar mij toe. Ze heeft zwarte krullen. Mooi haar, denk ik. Ik ken haar niet, ik heb haar nooit gekend en ik zal haar nooit kennen, beloof ik mezelf. Zij draait zich om en ik kijk naar beneden. Mijn voeten zijn bloot. Ik hou niet van mijn voeten. Ze hebben veel te lange tenen en je kan bij beide voeten een ader zien. Mijn voeten zijn lelijk. Ik kijk snel naar mijn handen, ze trillen. Ik tril. Ik voel me onaangenaam door mijn blote voeten, blote handen en blote benen. Ik ben naakt. Ik sta compleet naakt tegenover een onbekende aangeklede vrouw in een onbekende ruimte, een koude ruimte.

Plotseling voel ik een warme lucht in mijn nek. Geschrokken kijk ik op. De vrouw staat niet meer voor me, ze staat achter me. Ik voel haar adem in mijn nek, haar zwarte krullen op mijn rug, haar hoofd op mijn schouder en haar handen op mijn heupen. Ik sta doodstil en geschokt rechtovereind. Ze raakt me aan! Ze raakt mijn naakte lichaam aan! “Je bent een mooi meisje”, zegt ze. Ik ben niet mooi, denk ik, maar door dat zij zegt dat ze mij mooi vindt, wordt de verleiding groot.

“Ik ben niet lesbisch”, zeg ik.

“Ik ook niet”, zegt ze, “maar dat wordt je hier vanzelf”. Ze kust me in mijn nek.

Haar hakken klonken luid door de gang. Ik stond stil. Ze liep achter mijn rug om, rechtdoor, zonder één andere richting. Ze kwam rechtdoor de gang in en liep rechtdoor de gang uit, door de klapdeuren, de volgende gang in. De gang was breed en ik keek naar een van de schilderijen. Ik had haar nooit beseft. Het was een gang in een openbare ruimte. Het kon iedereen zijn. Ik had haar wazig in mijn ooghoeken gezien. Zwarte krullen had ze. Mooi haar, dacht ik. Ik keek weer naar het schilderij. Abstracte kunst boeide me nooit, maar dit schilderij had me aangesproken. De lijnen toonden liefde, agressie en wanhoop. Misschien was het het lot dat ik bleef staan en zonder besef haar tegen zou komen. Gewoon omdat zij mij daar nu aan kan laten herinneren, mij diep laten graven in mijn geheugen. Zij mij nu kan vertellen tot in detail wat de situatie was en ik nu zou beseffen dat zij dat was en vooral waarom.

Miss Black