Ineens besef ik dat mijn toekomstdromen niet alleen die van
mij zullen blijven. Niet alles wat ik droomde zal werkelijkheid kunnen worden.
Eén van de belangrijkste dingen in mijn toekomstdromen is namelijk een man. Die
man heeft ook zijn toekomstdromen en die zullen niet naadloos aansluiten aan de
mijne. Die man die ik nu voor ogen heb woont meer dan een uur rijden van mij
vandaan. Hij heeft zijn werk, familie en vrienden daar. In mijn toekomstdromen
zou ik wonen in de dichtstbijzijnde grotere stad vanaf mijn dorp. Gelukkig is
die stad in zijn richting, maar helaas niet dichtbij genoeg. Nog lang niet
dichtbij genoeg. Ik ben studente en heb nog geen baan, dus ik zou me moeten
aanpassen. Hij zit prima waar hij zit en ik zou er prima bij kunnen zitten. Alleen dit was niet mijn toekomstdroom. Als
vrij serieuze jongvolwassene heb ik het misschien iets te ver uitgekiemd in
mijn hoofd. Dat maakt het moeilijker om aan te passen. Ik wil eigenlijk
helemaal niet zo ver weg van mijn familie en vrienden gaan wonen. Ik vond de dichtstbijzijnde
grotere stad al heel wat. Die stad had in mijn dromen alle voordelen die ik kon
bedenken. Het ligt vrij centraal, dicht genoeg bij mijn ouders om elkaar te
blijven zien. Het is ook niet zo’n drukke stad en in mijn dromen zouden mijn
kinderen daar goed kunnen opgroeien. Kinderen, ja, het liefst drie. Zo ver ging
mijn planning al. Het leek of ik alles al goed had afgewogen. Overal had ik al
over nagedacht. Tot de man die ik nu voor mijn ogen heb even mijn leven
binnenwandelde. Bijna angstig hield ik nog lang vast aan mijn toekomstdromen
tot ik besefte dat ze niet meer van mij alleen zijn. We zouden een compromis
moeten sluiten en het samen eens moeten worden. Als dit echte liefde is, zou de
plaats niet uit moeten maken. Alleen onze liefde zit ook geworteld in onze
oorsprong en praktische zaken tellen ook mee. Het wordt niet eenvoudig, echt
niet. Na dit dilemma zullen er nog zeker vele volgen. Ik moet durven loslaten
en hij ook, want ik hoop dat we ondanks dit samen een toekomstdroom kunnen
leven. Het is nog lang niet zover. We zijn nog geen jaar samen en pas net
volwassen. Toch voelt het alsof ik hierover moet nadenken, want het zou de rest
van mijn leven kunnen bepalen. Ik wil op alles voorbereid zijn en dat maakt me ongerust.
